“Jemen jest jak arbuz - powiedział mi kiedyś gubernator Damaru - Z zewnątrz ma twardą skórę, ale wewnątrz - pyszności!” Chcąc naprawdę poznać ten kraj nie można uganiać się jedynie za oryginalnymi widokami, rozpytywać o wszystko, nie dając nic z siebie w zamian. To nie podoba się dumnym Jemeńczykom. Ale gdy spotkają dobrych fachowców, którzy podchodzą do nich z prostotą i chcą naprawdę im się przysłużyć, opada chropowata skorupa i budzi się życzliwość i zaufanie. Wtedy dopiero można ich poznać i zżyć się z nimi. Wtedy też przybysz zaczyna się zastanawiać, czy ludzie ci byliby istotnie szczęśliwsi, gdyby do kraju ich przeniknęła zachodnia cywilizacja.”
“Al Hakima” to wspomnienia Claudie Fayein, Francuski, która w latach 50-tych XX wieku została zatrudniona w Jemenie jako lekarz. To subiektywne spojrzenie na kraj oczyma Europejki, która dzięki wykonywanemu zawodowi miała możliwość wejrzenia w różne obszary życia mieszkańców, poznania wielu zakamarków jemeńskiego świata. Służyła medyczną radą zarówno urzędnikom, wojskowym i kupcom w Sanie, jak i ubogim mieszkańcom górskich wiosek, kończąc na dostojnikach królewskich. Jej pacjentkami były także mieszkanki haremów.
Odwiedzając chorych w różnych częściach Sany, autorka była świadkiem przeróżnych, czasem smutnych, ale czasem też pokrzepiających serce historii ludzkich. Była gościem na salonach, jadała posiłki z rodzinami swoich pacjentów, brała udział w towarzyskich spotkaniach jemeńskich kobiet. Poznała więc dobrze codzienne życie Jemeńczyków, ich rozrywki i lokalne zwyczaje. Autorka, pracując w ciężkich warunkach medycznych stawała nieraz przed trudnymi wyzwaniami. Była świadkiem jak w świadomości Jemeńczyków zaufanie do nowoczesnej medycyny łączy się z dawnymi wierzeniami i przesądami.
Książka tym bardziej warta polecenia, gdyż opisuje Jemen połowy XX wieku, wówczas niezwykle tajemniczy i niepoznany.