Krzyże etiopskie - bogactwo symboliki o wyszukanych formach.
Ten niezwykły wyrób sztuki religijnej budzi zachwyt także daleko poza granicami Etiopii. Bogato zdobione krzyże dalekie są od znanych krajom katolickim ascetycznych form. Czasami wręcz trudno doszukać się w ich bogatej ornamentyce klasycznego pierwowzoru.
Oferowane w sklepie Orientalis.pl krzyże etiopskie w wersji wisiorka na szyję teraz w promocyjnej cenie 39 zł!
Choć nie jest to pierwszy pod wzgl
ędem wysokości wodospad w Afryce, robi duże wrażenie. Wody Nilu Błękitnego spadają z wielkim hukiem z wysokości 43 metrów szeroką kaskadą, która we wrześniu, pod koniec pory deszczowej może mieć 400 metrów. Szczególnie pięknie wodospad prezentuje się o świcie, kiedy promienie słoneczne przenikają przez wszechobecną bryzę, tworząc tęczę. Wodospady są wyjątkowe m.in. dlatego, że kilkadziesiąt kilometrów od nich Nil Błękitny bierze swoje źródło. Niewielki początkowo strumień wpada do jeziora Tana, by następnie jako szeroka rzeka, płynąc na południowy-wschód utworzyć wodospad.
Krajobraz okolic Tis Isat lub Tis Abay, jak nazywają wodospad Etiopczycy, jest niezwykle urokliwy. Surowe dzikie wzgórza przeplatają się z równinami porośniętymi akacjami, figowcami i eukaliptusami. W oddali wznoszą sie wulkaniczne góry.
Idąc nad wodospad okrężną, ale malowniczą trasą przechodzi się przez kamienny most, zbudowany przez Portugalczyków w XVII wieku. Doskonale zachowany, urokliwie pokryty mchem wciąż służy lokalnym mieszkańcom. Jest to jeden z zaledwie trzech mostów na Nilu Błękitnym na terenie Etiopii.
Po drodze mija się wioskę z typowymi dla lokalnej architektury zabudowaniami. Mieszkańcy są wierni dawnym zwyczajom oraz tradycyjnym strojom, z zaskakującym dodatkiem w postaci.. parasolki, będącej echem dawnych, europejskich wpływów.
Od wodospadów rzeka coraz burzliwsza i szybsza odbywa długą, bo 3 700 kilometrową podróż do Morza Śródziemnego, gdzie uchodzi jako Nil.
Malowidła na skórze są charakterystycznym dla Etiopii wyrobem rękodzieła ludowego. Ich wyjątkowość przejawia się zarówno w przedstawianych przed malarza motywach, jak i zastosowanej technice oraz materiałach.
Każde z nich przedstawia ubranych tradycyjnie Etiopczyków. Najczęściej są to lokalni notable, duchowni Etiopskiego Kościoła Ortodoksyjnego lub zwykli mieszkańcy, których wyróżnić można bądź bo ubiorze (np. notable), bądź też po posiadanych akcesoriach (duchowni trzymający w ręku krzyże etiopskie).
W przypadku przedstawicieli tzw. “wyższych sfer”, niewątpliwie możemy mówić o postaciach historycznych, jednak już przedstawiani na niektórych malowidłach mieszkańcy wsi do dnia dzisiejszego noszą przedstawione przez malarza stroje. Tradycyjny ubiór do dnia dzisiejszego jest powszechnie stosowany przez Etiopczyków na terenach wiejskich, natomiast w miastach (w szczególności w Addis Abebie) - niestety - przeważają stroje całkowicie zeuropeizowane.
Przedstawiane przez malarza motywy dotyczą najczęściej scen z życia codziennego, między innymi ceremonii parzenia kawy, z której słynie Etiopia.
Niezwykłe i bardzo rzadko spotykane w innych częściach świata jest samo wykonanie malowideł. Są one malowane na starannie garbowanej skórze i przywiązane do prostej, drewnianej ramy za pomocą rzemyków. Ten naturalizm przejawiający się w wykorzystaniu w 100% naturalnych surowców jest typowy dla tradycyjnego, ludowego rękodzieła etiopskiego.
Etiopskie malowidła na skórze są bardzo specyficznymi i wybitnie etnicznymi wyrobami, całkowicie odmiennymi od występujących w naszej kulturze wzorców. Dlatego też trudno zaaranżować je jako dekorację współczesnych, nowoczesnych pomieszczeń europejskich. Tym niemniej serdecznie polecamy je tym z Państwa, którzy bardzo cenią sobie oryginalne i niepowtarzalne wyroby afrykańskiego rękodzieła ludowego.
Etiopia to jeden z najstarszych krajów chrześcijańskich. Początki Kościoła etiopskiego to według tradycji wiek IV, kiedy to król państwa Aksum przyjął chrześcijaństwo.
Sztuka religijna w Etiopii przyjmuje wiele ciekawych form. Jedną z nich są krzyże - niezwykle ozdobne, o bogatej symbolice, będące nierozerwalnym atrybutem każdego duchownego. Kształt krzyży jest zależny od danego regionu: w Aksum przypominają one krzyż łaciński, w Lalibeli mają kształt okręgu lub odwróconej łzy. Etiopskie krzyże to przede wszystkim bogactwo symboliki, ukryte w wyrafinowanej ornamentyce. Fantazyjne wzory i stylistyka symbolizują m. in. Arkę Przymierza, apostołów, Trójcę Św. i anioły.
Krzyże wykonuje się z drewna bądź metalu, najczęsciej niklu i srebra. Każdy duchowny posiada duży, metalowy krzyż, który daje do ucałowania spotykanym wiernym (częsty to widok np. w autobusach). Etiopczycy powszechnie noszą krzyże zawieszone na szyi, a wielu z nich ma je wytatuowane na twarzy (najczęsciej na skroni) lub dłoni.
Kadzidło, czyli żywica drzewa kadzidłowego Boswellia, ma bardzo starą historię. Jego ojczyzną jest środkowa część wybrzeża południowoarabskiego (obecnie w granicach Jemenu i Omanu), Sokotra, Afryka Wschodnia (Etiopia, Somalia, Kenia) i Wybrzeże
Malabarskie w Indiach. Jego uprawa na tych terenach miała miejsce już w starożytności. Stamtąd trafiało ono do odległych krajów, będąc traktowane jako towar luksusowy, przewyższający niejednokrotnie swoją ceną wartość złota. Od około 600 r. p.n.e. do 500 r. n.e. z Arabii Południowej na wybrzeża Morza Śródziemnego prowadził szlak handlowy, zwany szlakiem wonności. To wówczas kadzidło stało się ważnym elementem kultu w starożytnej Grecji i Rzymie.
Żywica kadzidłowca zawiera olejki eteryczne, co sprawia, że podczas spalania wydzielany jest przyjemny aromat. Palenie kadzidła związane było dawniej z wieloma dziedzinami życia - traktowano je jako środek zapachowy i pielęgnacyjny, a także stosowano w praktykach religijnych i magicznych. Kadzidło już w starożytności było palone na świątynnych ołtarzach, zwyczaj ten przetrwał, i do dziś jest to praktykowane m. in. w religii chrześcijańskiej, buddyzmie i islamie.
W tradycji arabskiej i indyjskiej kadzidło uważane jest za posiadające właściwości ochronne przeciw “złemu oku” (czyli urokowi) oraz dżinom. Wierzy się, że noszone przy sobie, jako amulet, zapewnia bezpieczeństwo, zaś spalanie i okadzanie wonnym kadzidłem pomieszczeń oczyszcza je i chroni przed złymi mocami.